biraz iç dökümü devamı

 Yazıyı bitirdim aslında ama devam etmek istiyorum. Bikaç detay vermek istedim. Aklımdayken ve yazma isteğim varken yazayım. Öncelikle son senelerde bolca rol yapıyorum. Karşımdakiyle ilgileniyomuş gibi çok iyi bi insanmışım gibi falan. Bu işe yarıyor. Ama bir süre sonra fake olduğu için sıkılıyorum fazla yakın olmak istemiyorum insanlarla. Cidden birsürü insanın seni sevmesini istiyosan iyi, kendi halinde, zararsız biri ol birsürü kişi sana bir sürü şey anlatıp senin arkadaşın olmak istiyor. Yine çok yalnız kalırsam bunu tekrar denicem ama bunu öğrendim. Belki de sosyal kişiliğim yeni yeni oluşuyordur aslında insanların yanında fazla feyk hissetmemin nedeni budur. Bunu bilmiyorum. Önceden çok iyi bi çocukken kibirle beraber iyiliğimi bile kibirle harmanlayıp garip bir hale getirmişim. İyilik bile kibirli bişeye dönüşmüş benim için. Artık gerçekten iyi bir insan olmaya çalışıyorum ve iyiliğin gerçekten zor olduğunu düşünüyorum. Çoğu davranışım baya baya rahatsız ediciymiş bunu farkettim. Bu arada önceki yazımın başlığı veya hayatımın özetini bir wonderkidin çöküşü olarak tanımlayabilirim. İnsanlara kendimi tamamen açıp sevmelerini bekliyorum. Tabi aşırı yakın olduklarıma. Çocuk gibi hissediyorum. O çocuğu büyütmeye başladım ama. Yine de yakında büyük bir yıkım olacak yine o durumu nasıl karşılarım bilmiyorum biraz korkuyorum. Birine gerçekten sevmenin ve değer vermenin ne olduğunu yavaş yavaş anlıyorum. İnsanları yavaş yavaş anlamaya başladım. Duygularımı da anlamaya başladım. 5 yaşındaki çocuk seviyesine inmem gerekti bunun için. 5 yaşındaki bir çocuğun sahip olması gereken mekanizmaya bile sahip degildim. En çok da savunma olarak. Biri bana kötü hissettirince veya haksızlık yapınca artık anlayabiliyorum. Hep hatalı hissettirildiğim için insanlar ne derse desin boyun eğip üzülen biriydim önceden. Artık delikleri biraz büyük de olsa süzgeçim var. Benim psikolojik sorunlarım var, ailemle aram kötü vs. vs. tiplemelerin babası benim. Gerizekalı ve ergen olmayanı. Gerçekten öyleydi ve kadınların bu konulardan bahsedince bana ilgi göstermesinden aşırı rahatsızım. Nedense böyle fetishi olan kızlar var. Bu tiplerden hoşlanan. Ben bir tip değilim. Ve böyle şeyler yaşamak güzel bişey değil. Ben mutluyum, sürekli depresif değilim. Drama queenlerden nefret ediyorum o yüzden. Benim sürekli üzülmemi isteyip bana sevgi göstermek istiyorlar. O şekilde kendi hayatlarındaki boşluk dolacak tabi. Aptalca bir durum benim için. Böyle şekil için böyle takılan tiplerden veya okudukları gördükleri şeylerden akıllarında bir imaj oluşturmuşlar. Belki de ben benim yanımda olmak isteyen, bana gerçekten değer veren kızlara hayvan gibi davranıp direk reddettim he. Şu an belki de paranoyakça davranmış olup olamayacağımı sorguladım.

 Konuyu amacından saptırdım galiba bıraz. Yine günlük konuşma diline çevirip rastgele günlük yazıyormuş gibi yazmaya başladım. Arada bunu da yapacak olsam da istemiyorum çok fazla sohbet tarzı yazı yazmak. Bişeyden, bi fikirden bahsetmek istiyorum. Anlamsızca yazmamaya çalışacağım bakalım.